Κοίταξε, δεν είμαστε εδώ για να ανταλλάξουμε γλυκανάλατες ευχές και να πνιγούμε σε κομφετί. Το μπάσκετ στα Αραχωβίτικα δεν ήταν ποτέ για τους φλώρους που φοβούνται να λερώσουν τα παπούτσια τους. Είναι οι Δευτέρες που ο ιδρώτας από τους αγώνες σου καίνε τα μάτια και το παρκέ μοιάζει με τον μόνο τόπο στον κόσμο που βγάζει νόημα.
Ο Α.Σ. Αραχωβίτικων Ακταίου κλείνει άλλη μια χρονιά. Μια χρονιά με 10 νίκες σε 11 αγώνες. Αλλά οι αριθμοί είναι για τους λογιστές και τους τύπους που φοράνε γραβάτες. Εμείς ξέρουμε την αλήθεια: ξέρουμε το ατελείωτο τρέξιμο, τη σφιχτή, σκληρή άμυνα που κόβει την ανάσα του αντιπάλου και εκείνο το σκορ με τα Ροΐτικα στην πρεμιέρα που ακόμα κάθεται στο στομάχι σαν μπαγιάτικο ουίσκι. Δεν υπάρχει τίποτα αντιαθλητικό στο να μη δίνεις ούτε σπιθαμή χώρου· είναι απλώς επιβίωση.
Σε αυτή την ομάδα, κανένας δεν περισσεύει. Από εκείνους που ξεκινούν και γίνονται ήρωες μέσα στη φωτιά του αγώνα, μέχρι τα παιδιά του πάγκου που περιμένουν τη στιγμή τους για να γίνουν οι πρωταγωνιστές της επόμενης φάσης. Το πρωτάθλημα είναι ένας διαρκής αγώνας και όλοι είναι χρήσιμοι. Ο καθένας έχει τον ρόλο του, τη δική του μικρή μάχη να δώσει για να κερδηθεί ο πόλεμος.
Συνεχίζουμε λοιπόν. Στη 2η θέση της βαθμολογίας, με το κεφάλι ψηλά αλλά τα μάτια χαμηλωμένα, έτοιμα για την επόμενη φάση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετράει δεν είναι πόσα καλάθια έβαλες, αλλά πόσες φορές σηκώθηκες αφού σε έριξαν κάτω.
Χρόνια πολλά σε όλους. Χρόνια πολλά στους συμπαίκτες, στους αντιπάλους, σε όσους μοιράζονται το ίδιο πάθος. Περισσότεροι αγώνες, περισσότερη δύναμη και πίστη στον ερασιτεχνικό αθλητισμό — εκεί που η καρδιά χτυπάει ακόμα αληθινά.
Αίαντας Α.Σ.Α.Α. 